Styl japoński charakteryzuje precyzja i porządek uzyskiwane dzięki starannemu doborowi zarówno materiałów, jak i roślin.

Kliknij na zdjęcie, aby powiększyć.

Niekrzykliwy górski krajobraz

Inspiracją dla stylu japońskiego jest spokojny krajobraz górski rodem z Dalekiego Wschodu. Tworzą go następujące gatunki: klony palmowe, azalie, rododendrony oraz niewysokie rośliny iglaste - kosodrzewiny, miniaturowe świerki, jałowce. Nastrój budują także kamień - pojawiający się na ścieżkach i rabatach (jasny żwir i głazy) oraz woda.

Kolorystyka tutaj jest skromna, w ogrodzie bardziej liczy się forma i sylwetka roślin - stąd obecność ogrodowych bonsai. Główną rolę pełni zieleń, którą wprowadzają gatunki zimozielone: wspomniane już iglaki i rododendrony, a także bukszpany, trzmieliny Fortune'a, ostrokrzewy i pierisy.

Kolor pełni rolę drugorzędną. Wiosną wprowadzają go kwiaty magnolii, wiśni, azalii i rododendronów, latem - kosaćców i lilii. Jesień w ogrodzie japońskim należy do klonów palmowych, które spektakularnie się przebarwiają.

Dobór roślin: zaciszne stanowiska

Mimo iż dobór roślin jest oszczędny, ogród ten wymaga trochę wysiłku, zwłaszcza przy zakładaniu go. Gatunki nie należą do najprostszych w uprawie - wymagają dobrze wybranego i przygotowanego stanowiska. Odmiany charakterystyczne dla tego stylu nie są w Polsce w pełni mrozoodporne - zakątki japońskie można więc zakładać wyłącznie na ciepłych i osłoniętych stanowiskach.

Dalsza pielęgnacja ogranicza się głównie do przycinania i strzyżenia roślin. Rośliny trzymane są bowiem w ryzach - często więc sięga się tutaj po sekator: by ograniczać ich rozmiary oraz by nadawać im określoną formę.

Roślinny zen

W ogrodzie japońskim obowiązuje zasada: mniej znaczy więcej. Powtarzalność odmian nadaje ogrodowi rytm, a w konsekwencji - harmonię, atmosferę sprzyjającą skupieniu i kontemplacji. Dlatego styl ten chętnie wykorzystywany jest do tworzenia enklaw spokoju w hałaśliwym otoczeniu miejskim.